سروده ای از فریدون مشیری

 پشه ای در استکان آمد فرود

تا بنوشد آنچه واپس مانده بود

کودکی_از شیطنت_بازی کنان

بست با دستش دهان استکان

پشه دیگر طعمه اش را لب نزد

جست تا از دام کودک وارهد

خشک لب می گشت،حیران،راه جو

زیر و بالا، بسته هرسو، راه او

روزنی می جست در دیوار و در

تا به آزادگی رسد بار دگر

هرچه بر جهد و تکاپو می فزود

راه بیرون رفتن از چاهش نبود

آنقدر کوبید بر دیوار سر

تا فروافتاد خونین بال و پر

جان گرامی بود و آن نعمت لذیذ

لیک آزادی گرامی تر، عزیز

 

                                                                      فریدون مشیری 

 

/ 3 نظر / 26 بازدید
طرفدار

سلام وب لاگتو خوندم چه وب لاگ ملسي داري. به ما هم سر بزن

علی

خیلی عالی بود. فقط بیت پنجم نیاز به اصلاح داره. به اینصورت: "تا به آزادی رسد بار دگر" که شما آزادگی تایپ کردی. با اجازه شما روی وبلاگم گذاشتمش. وقت کردی به منم سر بزن. ممنونم