سروده ای از فریدون مشیری

من اینجا ریشه در خاکم

من اینجا عاشق این خاک از آلودگی پاکم.

من اینجا چه می خواهم، نمی دانم!

امید روشنایی گرچه در این تیرگی ها  نیست

من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم 

من اینجا روزی آخر از دل این خاک، با دست تهی

گل برمی افشانم.

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه، چون خورشید،

سرود فتح می خوانم،

و می دانم

تو روزی بازخواهی گشت!

                                                                         فریدون مشیری

 

 

 

 

/ 6 نظر / 35 بازدید
?؟قصه گوی تنهایی?؟

سلام نازنين عزيز... وبلاگ زيبايی داری! با مطالب مفيد. خوشحال ميشم مال منو هم ببينی. ياعلی

fssdff

از طرح ايران ۱۱۳۰ که يک طرح مردمی و ملی است حمايت کنيد

fssdff

از طرح ايران ۱۱۳۰ که يک طرح مردمی و ملی است حمايت کنيد

fssdff

از طرح ايران ۱۱۳۰ که يک طرح مردمی و ملی است حمايت کنيد

آرش

سلام خسته نباشی دوسته خوبم.من آرش هستم از لاهیجان خوشحال میشم پیشه منم بیای.برای تبادل لینک هم آماده ام منتظرت هستم www.arash-atf.blogfa.com