اشوزرتشت می فرماید: نیکی و بدی بسته به «من» یا نیروی اندیشه می باشند و این اندیشه آدمی است که نیک و بد، زشتی و زیبایی، افزونی و کاستی را می سنجد وگرنه خود«بودی» ندارند.

او می گوید این دو مینو یا دو زاده اندیشه آدمی «همزاد» هستند و هر یک به تنهایی کار خود را انجام می دهند و از یکدیگر پیروی نمی کنند. این دو خود را در اندیشه و گفتار و کردار هویدا می سازند. با سخنی آشکارتر، وجود خارجی ندارند و تنها به اندیشه آدمی بستگی دارند.

اشوزرتشت در جای دیگر فرماید: از این دو آنکس که داناست«نیک»را برمی گزیند نه «بد»را و آنکه «بداندیش» است «تباهی» را . گزینش خوبی، کار دانایان است و بس.

یکی برای آدمی خوشبختی و پیشرفت می آورد. و او را زندگی می بخشد و دیگری «تباهی» و کاستی و نیستی او را پدید می آورد. این مسئله بسیار گسترده و جای گفتگو و بررسی زیادی دارد ولی نیک و بد بسته به اندیشه و منتخب انسان است.

                                                     برگرفته از: آموزشهای اشوزرتشت 1

                                                                                   موبد دکتر جهانگیر اشیدری